અરીસાની પેલે પાર...
ભાગ – ૯ : બાળકોની ખુશી
સુનૈનાના જીવનમાં છેલ્લા થોડા સમયથી ઘણું બદલાઈ રહ્યું હતું.
શરીર બદલાઈ રહ્યું હતું...
મન બદલાઈ રહ્યું હતું...
સંબંધોમાં પણ પહેલાં જેવી ઉષ્મા રહી નહોતી.
પરંતુ જીવન ક્યારેય એક જ જગ્યાએ અટકી રહેતું નથી.
એક દિવસ ઘરમાં અચાનક એક સમાચાર આવ્યા—
બાળકોના લગ્નની વાત નક્કી થઈ ગઈ હતી.
ઘરમાં જાણે એકસાથે અનેક દીવા પ્રગટ્યા હોય એવી ખુશી છવાઈ ગઈ.
સુનૈનાના ચહેરા પર વર્ષો પછી એવી ચમક આવી, જે કોઈ મેકઅપ કે સજાવટથી નહોતી આવી શકતી.
તેની દીકરી માટે સાડીઓ જોવાની હતી.
દીકરાના કપડાં લેવા જવાના હતા.
ઘરેણાંની ખરીદી કરવાની હતી.
સગાંસંબંધીઓને ફોન કરવાના હતા.
લગ્નની તારીખ...
મહેમાનોની યાદી...
ઘરની સજાવટ...
એક પછી એક કામ વધતું જતું હતું.
અને સુનૈના?
તે દરેક કામમાં સૌથી આગળ હતી.
કોઈ પૂછે—
"સુનૈના, થાકી નથી?"
તો તરત હસીને કહેતી—
"આવા દિવસો તો વારંવાર નથી આવતા!"
તેના શરીરમાં હજી પણ દુખાવો હતો.
ક્યારેક અચાનક ગરમીની લહેર આવતી.
ક્યારેક થાકથી પગ દુખતા.
ક્યારેક રાત્રે ઊંઘ પૂરી ન થતી.
પણ બાળકોના ચહેરા પરની ખુશી જોઈને તે બધું ભૂલી જતી.
તેને લાગતું—
"મારા બાળકો ખુશ છે... તો બસ, મારી બધી તકલીફ નાની છે."
લગ્નની ખરીદી માટે જ્યારે આખું પરિવાર બહાર જતું, ત્યારે સુનૈના ફરી પહેલાં જેવી જ બની જતી.
દુકાનમાં એક સાડી હાથમાં લઈને કહેતી—
"આ રંગ બહુ સરસ છે ને?"
દીકરી હસીને કહેતી—
"મમ્મી, આ તમારા માટે લો."
સુનૈના તરત બોલતી—
"મારા માટે પછી... પહેલાં તારા માટે પસંદ કરીએ."
દીકરી તેની સામે જોઈને હસતી.
"મમ્મી, તમે ક્યારેય તમારા માટે વિચારશો?"
સુનૈના પણ હસીને કહેતી—
"મારા માટે તો તમે બંને જ છો."
આટલું કહીને તે આગળ વધી જતી.
પરંતુ એ એક વાક્યમાં તેની આખી જિંદગી સમાઈ ગઈ હતી.
લગ્નના દિવસો નજીક આવતા ગયા.
ઘરમાં સગાંસંબંધીઓ આવવા લાગ્યા.
રસોડામાં સતત કંઈક બનતું.
ઘરમાં હાસ્ય...
બાળકોની મજાક...
લગ્નના ગીતો...
મહેમાનોની અવરજવર...
વર્ષો પછી સુનૈનાનું ઘર ફરી જીવતું લાગતું હતું.
એક સાંજે સુનૈના થાકીને પોતાના રૂમમાં આવી.
તેને લાગ્યું કે આજે શરીર જાણે જવાબ આપી રહ્યું છે.
તે થોડા સમય માટે પલંગ પર બેસી ગઈ.
પછી બહારથી બાળકોના હસવાનો અવાજ આવ્યો.
તેના ચહેરા પર ફરી સ્મિત આવી ગયું.
તે ઊભી થઈ.
અરીસા સામે ગઈ.
આજે ચહેરા પર થાક હતો.
આંખોની નીચે કાળા કુંડાળા હતા.
વાળમાં સફેદીની લટો દેખાતી હતી.
પરંતુ આંખોમાં...
આજે ગજબની ચમક હતી.
નૈના અરીસામાંથી તેને જોઈને બોલી—
"આજે તો બહુ ખુશ છે તું."
સુનૈના હસીને બોલી—
"હા..."
થોડી ક્ષણ અટકી.
પછી ધીમેથી બોલી—
"બાળકોની ખુશી સામે મારું દુઃખ બહુ નાનું લાગે છે."
નૈના તેને જોતી રહી.
પછી ધીમેથી બોલી—
"પણ તારા દુઃખને નાનું સમજવાની જરૂર નથી, સુનૈના."
સુનૈનાએ અરીસામાં પોતાને જોયું.
"મને ખબર છે..."
"પણ આજે મને ખુશ રહેવા દે."
નૈના હળવું સ્મિત કરી ચૂપ થઈ ગઈ.
કારણ કે તે જાણતી હતી—
કેટલીક ખુશીઓ એવી હોય છે, જેમાં માણસ થોડા સમય માટે પોતાનું દુઃખ ભૂલી જવા માગે છે.
અને કદાચ એ પણ જરૂરી હોય છે.
લગ્નનો દિવસ આવી ગયો.
ઘરમાં શણગાર હતો.
હાસ્ય હતું.
સંગીત હતું.
અને સુનૈનાની આંખોમાં વારંવાર આંસુ આવી જતા.
દુઃખના નહીં...
આનંદના.
બાળકોને પોતાના નવા જીવનમાં પગ મૂકતા જોઈને તેને લાગ્યું કે જાણે તેની વર્ષોની મહેનત આજે પૂર્ણ થઈ રહી છે.
તે દૂર ઊભી રહીને બંનેને જોઈ રહી હતી.
આંખોમાં આંસુ હતાં...
અને હોઠ પર સ્મિત.
નૈના જાણે તેના કાનમાં ધીમેથી બોલી—
"જુએ છે, સુનૈના?
જીવન કેટલું વિચિત્ર છે.
એક તરફ શરીર તને રોકે છે...
બીજી તરફ બાળકોની ખુશી તને ફરી દોડતા શીખવે છે."
સુનૈના મનમાં જ બોલી—
*"હા નૈના...
કદાચ આ જ તો જીવન છે.
ક્યારેક દુઃખ સાથે જીવવાનું...
અને ક્યારેક એ જ દુઃખની વચ્ચે ખુશી શોધી લેવાનું."*
તેના ચહેરા પરનું સ્મિત વધુ ઊંડું થઈ ગયું.
લગ્નની ખુશીઓ વચ્ચે થોડા સમય માટે સુનૈનાનું અંદરનું વાવાઝોડું જાણે શાંત થઈ ગયું હતું.
પરંતુ...
જીવનના અરીસામાં હજી ઘણાં કાચના ટુકડા બાકી હતા.
અને દરેક ટુકડામાં સુનૈનાના જીવનની એક નવી હકીકત છુપાયેલી હતી.
સુનૈનાએ અરીસાના એ કાચના ટુકડા તરફ જોયું.
આ વખતે તેની આંખોમાં ભય નહોતો.
માત્ર એક શાંત સ્વીકાર હતો.
કારણ કે જીવનમાં સુખ અને દુઃખ ક્યારેય અલગ અલગ રસ્તે નથી ચાલતાં...
બંને ઘણી વાર એક જ રસ્તા પર સાથે ચાલે છે.
ક્રમશઃ...
Comments
Post a Comment