અરીસાની પેલે પાર…
ભાગ – ૧૦ : સુનૈનાનો પડછાયો…
અરીસાના એક પછી એક કાચના ટુકડા સુનૈનાના જીવનના નવા અધ્યાયો ખોલી રહ્યા હતા…
સુનૈનાએ બાજુમાં પડેલો અરીસાનો બીજો કાચનો ટુકડો હાથમાં લીધો.
અને ફરી એક વાર સમયના પડદા ધીમે ધીમે ખૂલવા લાગ્યા.
બાળપણથી લઈને આજ સુધીનું સુનૈનાનું આખું જીવન જાણે એની આંખોની સામે પસાર થઈ રહ્યું હતું.
એની જિંદગીના આટલા વર્ષો કેવી રીતે પસાર થઈ ગયા, એની એને ખબર જ ન પડી.
એણે ક્યારેય ખરેખર વિચાર્યું જ નહોતું કે—
એને શું જોઈએ છે?
એ શું ઈચ્છે છે?
અને હવે… એને ખરેખર શું જોઈએ છે?
સુનૈનાએ કાચના એ ટુકડા સામે જોયું.
સુનૈનાને હજી ઘણું બધું કહેવું હતું…
પણ આજે નૈના ચૂપ હતી.
આ બધું વિચારતાં વિચારતાં સુનૈનાની આંખો ધીમે ધીમે બંધ થવા લાગી.
આંખો સામે અંધારું છવાવા લાગ્યું.
માથું ચક્કર ખાવા લાગ્યું.
એ કોઈને મદદ માટે બૂમ પાડી બોલાવે, એ પહેલાં જ…
સુનૈના ત્યાં જ ઢળી પડી.
એની આંખો બંધ થઈ ગઈ હતી.
પણ એ બંધ આંખોમાંથી ખુશી અને દુઃખ બંનેનાં આંસુ વહી રહ્યા હતા.
સુનૈનાને લાગ્યું…
“કદાચ હું પણ તો આ કાચના ટુકડાઓ જેવી જ છું…
દરેક માટે થોડું થોડું તૂટતી રહી…
અને આજે પોતાને જ સંપૂર્ણ જોઈ શકતી નથી.”
થોડી વાર પછી એને કોઈ અવાજ સંભળાયો.
“સુનૈના…”
“મમ્મી…”
“મમ્મીજી…”
“દાદી…”
એણે ધીમે ધીમે આંખો ખોલવાની કોશિશ કરી.
ધૂંધળી આંખોથી જોયું તો આખો પરિવાર એની આસપાસ ઊભો હતો.
બધાના ચહેરા પર ડર હતો…
ચિંતા હતી…
અને એની માટેની ગભરાટ હતી.
સુનૈનાએ થોડી ક્ષણ માટે ફરી આંખો બંધ કરી.
કદાચ એ એ ક્ષણને અનુભવી લેવા માગતી હતી.
પહેલી વાર એને સમજાયું હતું કે…
એના પડી જવાથી ઘરના બધા લોકો ડરી ગયા હતા.
એને પહેલી વાર અનુભવાયું—
“કદાચ હું ખરેખર આ ઘર માટે એટલી જરૂરી છું…”
એણે ધીમેથી હાથ ઊંચો કરીને બધાને ઈશારો કર્યો—
“હું ઠીક છું…”
એના પતિએ તરત જ એનો હાથ પકડી લીધો.
“શું થઈ ગયું તને? તું આમ પડી કેવી રીતે ગઈ? અને આ અરીસો કેવી રીતે તૂટી ગયો?”
થોડી ક્ષણ રોકાઈને એ બોલ્યા—
“આપણે હમણાં જ હોસ્પિટલ જઈશું.”
સુનૈનાએ ના પાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
પણ આ વખતે એના પતિએ એની એક પણ વાત સાંભળી નહીં.
એ એને હોસ્પિટલ લઈ ગયા.
જરૂરી તપાસ થઈ.
ડૉક્ટરે કહ્યું કે કદાચ નબળાઈ અને સતત તણાવને કારણે એને ચક્કર આવ્યા હતા.
સુનૈનાના પતિએ ડૉક્ટરની સામે જ કહ્યું—
“બસ, હવે બહુ થયું. આજથી ઘરના બધા કામની જવાબદારી માત્ર તારી નથી. તને કેટલી વાર કહ્યું છે કે આટલું કામ ન કરતી રહે. થોડો સમય પોતાના માટે પણ કાઢ. આરામ કર.”
થોડી ક્ષણ રોકાઈને એણે સુનૈના તરફ જોયું.
“દરેક સમયે કામ… કામ… અને કામ.
આજથી થોડું પોતાનું પણ ધ્યાન રાખ.”
આજે સુનૈનાના પતિની વાતોમાં…
થોડો સાથ હતો.
થોડી ચિંતા હતી.
થોડો પ્રેમ હતો.
પણ એ દિવસે સુનૈના માટે…
એટલું જ ઘણું હતું.
એણે પતિની સામે જોયું અને ધીમેથી પૂછ્યું—
“તમે મારી સાથે છો ને?”
પતિએ આશ્ચર્યથી એની સામે જોયું.
“આજે આવી બહેકી બહેકી વાતો કેમ કરે છે? ભલા હું તને શા માટે છોડી દઉં?”
સુનૈનાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
પણ આ વખતે એ આંસુ દર્દનાં નહોતાં.
એ સ્મિત કરી.
અને પતિનો હાથ થોડો વધુ મજબૂતાઈથી પકડી લીધો.
“બસ… હવે મને બીજું કંઈ નથી જોઈતું.”
પતિએ પ્રેમથી એના માથા પર હાથ ફેરવ્યો.
સુનૈનાએ આંખો બંધ કરી દીધી.
એ ક્ષણે એને સમજાયું—
ક્યારેક જીવન બદલવા માટે કોઈ મોટા ચમત્કારની જરૂર નથી હોતી.
ક્યારેક કોઈ વ્યક્તિના માત્ર આટલા શબ્દો જ પૂરતા હોય છે—
“હું તારી સાથે છું.”
થોડા દિવસો પછી સુનૈના ફરી એ જ ઘરમાં હતી.
એ જ ઘર.
એ જ રસોડું.
એ જ પરિવાર.
એ જ જવાબદારીઓ.
બધું પહેલા જેવું જ હતું…
પણ આ વખતે સુનૈનાની અંદર કંઈક બદલાઈ ગયું હતું.
એ હવે પણ એ જ સુનૈના હતી…
પણ કદાચ પહેલી વાર એને પોતાની ઓળખ મળી હતી.
એણે અરીસાના એ બધા કાચના ટુકડાઓ હજી પણ સાચવી રાખ્યા હતા.
જાણે એ ટુકડાઓમાં નૈના હજી પણ જીવતી હોય…
જાણે સુનૈના આજે પણ એની સાથે વાત કરતી હોય…
અને કદાચ હવે નૈનાને કંઈ કહેવાની જરૂર પણ નહોતી.
કારણ કે સુનૈના હવે પોતાની જાતને સાંભળવા લાગી હતી.
પણ…
સમય તો કોઈના માટે ક્યારેય અટકતો નથી.
એ તો વહેતી હવા સાથે વહેતો જ જાય છે…
આગળ વધતો જ જાય છે.
સુનૈનાનું જીવન પણ ક્યાંક અટક્યું નહોતું.
એ પણ સમયની સાથે સતત આગળ વધી રહ્યું હતું.
પણ હવે…
ક્રમશઃ…
Comments
Post a Comment