અરીસાની પેલે પાર...
ભાગ – ૪ : સુનૈનાના સપનાનો રાજકુમાર અને તેનું યૌવન
સુનૈનાની નજર બાજુમાં પડેલા અરીસાના બીજા એક કાચના ટુકડા પર ગઈ...
અને અચાનક...
ભૂતકાળનું વધુ એક પાનું તેની આંખો સામે ધીમે ધીમે ખુલવા લાગ્યું...
સમયની સાથે સુનૈના પણ ધીમે ધીમે મોટી થતી ગઈ હતી. બાળપણ અને કિશોરાવસ્થા પાછળ રહી ગઈ હતી. હવે તે યુવાનીના ઉંબરે ઊભી હતી.
આજે તેના કોલેજનો પહેલો દિવસ હતો.
ખુશી એટલી હતી કે જાણે આખી રાત ઊંઘ જ આવી ન હોય. સવારે ઊઠતાની સાથે જ તેણે કબાટમાંથી ચાર-પાંચ ડ્રેસ કાઢીને પથારી પર મૂકી દીધા.
"આજે શું પહેરું...?" તે પોતાની જાતને જ પૂછતી હતી.
ખુશીની સાથે થોડો ડર પણ હતો.
"કોલેજમાં રેગિંગ તો નહીં થાય ને?"
ડ્રેસ લઈને તે સીધી અરીસા સામે આવી.
અરીસામાં ઊભેલી પોતાની જ પરછાંઈ... તેની નૈના...
સુનૈના હસતાં હસતાં બોલી,
સુનૈના : "નૈના... કહે ને, હું શું પહેરું? કંઈ સમજાતું જ નથી. આજે પહેલો દિવસ છે... થોડો ડર પણ લાગે છે."
નૈના : "અરે... તારો આ ડર ક્યારે જશે? દરેક વાતમાં ડરવાનું નથી. હવે તું નાની નથી રહી. હવે તું પોતાના નિર્ણયો જાતે લઈ શકે છે. કયો ડ્રેસ પહેરવો એ પણ મને પૂછે છે? લાગે છે તને મારી બહુ આદત પડી ગઈ છે."
સુનૈના : "ના રે... એવું નથી. આજે ફક્ત પહેલો દિવસ છે એટલે પૂછ્યું. કાલથી બધું હું જાતે નક્કી કરી લઈશ."
નૈના જોરથી હસવા લાગી.
નૈના : "ચાલ, આજે તારો સાથ નથી છોડતી. પેલો પીળો ડ્રેસ પહેરી લે. તારા પર બહુ સરસ લાગે છે. એની સાથે પપ્પાએ જન્મદિવસે આપેલી ઓક્સિડાઈઝની ઈયરિંગ્સ, મેચિંગ બંગડીઓ, મમ્મી લાવેલા નવા સેન્ડલ અને તારો મનપસંદ પર્સ લઈ લે. અને હા... વાળ ખુલ્લા રાખજે. તારા ખુલ્લા વાળમાં તું ખરેખર ખૂબ સુંદર લાગે છે."
નૈનાની વાત સાંભળીને સુનૈના ખુશ થઈ ગઈ.
થોડી જ વારમાં તૈયાર થઈને ફરી અરીસા સામે આવી.
નૈના તેને જોતાં જ બોલી,
"વાહ... આજે તો તું એકદમ ફટાકડી લાગે છે. જો જરા સંભાળજે... કોલેજમાં બે-ચાર છોકરાઓ બેહોશ ન થઈ જાય!"
સુનૈના : "બસ કર... તારી તો આદત જ છે મને ચીડવવાની."
બંને હસી પડ્યાં.
સુનૈનાએ સ્કૂટીની ચાવી લીધી.
પપ્પાએ કહ્યું,
"બેટા, હું મૂકી આવું?"
સુનૈના : "ના પપ્પા... હું જઈ લઈશ. હવે હું મોટી થઈ ગઈ છું."
આ સાંભળીને પપ્પાની આંખોમાં અજાણતાં જ આંસુ આવી ગયા.
તેમણે તેના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને કહ્યું,
"જા બેટા... મન ભરીને જીવી લે તારી જિંદગી."
સુનૈના દોડી જઈને પપ્પાને ભેટી પડી.
"થેન્ક યુ પપ્પા..."
અહીંથી શરૂ થયો સુનૈનાના કોલેજ જીવનનો એક નવો અધ્યાય.
પીળો ડ્રેસ, પીળો દુપટ્ટો, આંખોમાં કાજલ, ખુલ્લા રેશમી વાળ, મોટા ઈયરિંગ્સ અને હાથમાં મેચિંગ બંગડીઓ...
આજે તે ખરેખર ખૂબ જ સુંદર લાગી રહી હતી.
સ્કૂટી પાર્ક કરીને તે કોલેજના ગેટ તરફ ચાલી.
ગેટ પાસે કેટલાક સિનિયર છોકરાઓ ઊભા હતા.
તેઓ આવતી-જતી નવી વિદ્યાર્થિનીઓને રોકીને રેગિંગ કરી રહ્યા હતા.
સુનૈના થોડી ગભરાઈ ગઈ.
તેણે નજર નીચે રાખી આગળ વધવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
એટલામાં પાછળથી અવાજ આવ્યો...
"એ પીળા દુપટ્ટાવાળી... અહીં આવો."
સુનૈના અટકી ગઈ.
"નામ, સરનામું, મોબાઇલ નંબર, કયા ક્લાસમાં ભણે છે, બધું લખીને આપો. પછી જ અંદર જવા મળશે."
ગભરાયેલી સુનૈનાએ કાગળ હાથમાં લીધો અને લખવા લાગી.
એટલામાં એક છોકરો ત્યાં આવ્યો.
તેણે સુનૈનાના હાથમાંથી કાગળ લઈ લીધો.
"આ બધું કરવાની કોઈ જરૂર નથી. તમે અંદર જઈ શકો છો."
સુનૈનાએ પહેલી વાર તેની આંખોમાં જોયું.
થોડા ક્ષણો માટે બંનેની નજર એકબીજામાં અટકી ગઈ.
તે છોકરાએ સ્મિત સાથે અંદર જવાનો ઈશારો કર્યો.
સુનૈના શરમાતી અંદર ચાલી ગઈ.
થોડું આગળ જઈને તેણે પાછળ ફરીને જોયું.
એ જ છોકરો બીજા છોકરાઓને કડક અવાજમાં કહી રહ્યો હતો,
"આજ પછી આ છોકરીને કોઈ પરેશાન કરશે તો મારાથી ખરાબ કોઈ નહીં હોય."
સુનૈનાના દિલમાં પહેલી વાર કોઈ માટે એક અજાણી લાગણી જન્મી.
ક્લાસમાં જઈને તે બેસી ગઈ.
થોડીવાર પછી એ જ છોકરો ક્લાસમાં આવ્યો અને તેની પાછળની બેન્ચ પર બેસી ગયો.
ફરી એકવાર બંનેની નજર મળી.
આ વખતે બંનેના ચહેરા પર સ્મિત હતું.
ઘરે પહોંચીને સુનૈના સીધી પોતાના રૂમમાં ગઈ.
અરીસા સામે ઊભી રહીને બોલી,
"નૈના... ક્યાં છે તું? જલ્દી આવ. આજે મારી પાસે તને કહેવા માટે ઘણી વાતો છે."
થોડીવાર પછી અરીસામાંથી અવાજ આવ્યો.
નૈના : "હું તો અહીં જ છું. બોલ... કોલેજનો પહેલો દિવસ કેવો રહ્યો?"
પછી તો સુનૈના એક જ શ્વાસમાં આખા દિવસની દરેક ઘટના કહી ગઈ.
તેની આંખોમાં આજે એક નવી ચમક હતી.
નૈના હળવેથી હસી.
"એ છોકરાનું નામ પૂછ્યું?"
સુનૈનાએ પોતાના માથા પર હાથ મારી લીધો.
"અરે ભગવાન... હું તો પૂછવાનું જ ભૂલી ગઈ. થેન્ક યુ પણ નહોતું કહ્યું."
નૈના : "કોઈ વાંધો નહીં. કાલે કહી દેજે. હવે તો રોજ મળવાનું જ છે."
આ સાંભળીને સુનૈના શરમાઈ ગઈ.
નૈના : "આટલું શરમાવાનું શું હોય?"
સુનૈના : "તને નહીં સમજાય."
નૈના : "મને નહીં સમજાય તો પછી તારા મનની વાત કોને સમજાશે?"
બંને ફરી હસી પડ્યાં.
સમય પસાર થતો ગયો.
એ છોકરાનું નામ હતું...
સૂરજ.
સૂરજની જેમ જ તેના ચહેરા પર તેજ હતું.
કાળી, ઊંડી આંખો...
જીન્સ અને ટી-શર્ટમાં એકદમ હીરો લાગતો.
કોલેજમાં બધાને મદદ કરતો અને અન્યાય સામે ઊભો રહેતો.
ધીરે ધીરે સુનૈના અને સૂરજ વચ્ચે મિત્રતા થઈ ગઈ.
ક્યારેક ભણવામાં મદદ...
ક્યારેક પ્રોજેક્ટ...
ક્યારેક કેન્ટીનમાં ચા, કોફી અને સમોસા...
અને દર વખતે બિલ સૂરજ જ ચૂકવતો.
ક્યારે સુનૈના મિત્રતામાંથી પ્રેમ સુધી પહોંચી ગઈ...
તેને પોતાને પણ ખબર ન પડી.
એક દિવસ...
નૈનાએ સીધો પ્રશ્ન કર્યો.
"જો સૂરજ તને ગમે છે... તો એને કહી દે. મનની વાત મનમાં જ રાખીશ તો એક દિવસ પસ્તાવો થશે."
સુનૈના તરત જ શરમાઈ ગઈ.
"ના... ના... એવું કંઈ નથી. અમે તો ફક્ત મિત્રો છીએ."
નૈના માત્ર સ્મિત કરતી રહી.
તે જાણતી હતી...
સુનૈના પોતાના દિલથી ભાગી રહી હતી.
પણ સુનૈના ક્યારેય પોતાના દિલની વાત સૂરજને કહી શકી નહીં.
અને એક દિવસ...
તેની મમ્મીએ કહ્યું,
"આપણા સમાજમાંથી તારા માટે સારો સંબંધ આવ્યો છે. છોકરો અને પરિવાર બંને ખૂબ સારા છે."
સુનૈનાએ ઘણો વિરોધ કર્યો.
પણ આખરે માતા-પિતાની સમજાવટ સામે ઝૂકી ગઈ.
તેના લગ્ન નક્કી થઈ ગયા.
રૂમમાં આવીને તે નૈના સામે ઊભી રહી.
આંખોમાં આંસુ હતા.
નૈનાએ છેલ્લી વાર સમજાવ્યું.
"હજી પણ સમય ગયો નથી. સૂરજને એક વાર પૂછ. અને તારા મમ્મી-પપ્પાને પણ સાચું કહી દે."
પણ...
સુનૈના કંઈ બોલી નહીં.
ન સૂરજને...
ન પોતાના પરિવારને...
થોડા જ સમયમાં તેના લગ્ન થઈ ગયા.
છોકરાનું નામ હતું...
સુધાન્શુ.
લગ્ન પછી બધું બદલાઈ ગયું.
ઘર...
રૂમ...
કબાટ...
અરીસો...
લોકો...
અને તેની જિંદગી પણ.
પહેલો પ્રેમ ધીમે ધીમે યાદોમાં બદલાતો ગયો.
સુનૈનાએ હાથમાં રહેલો કાચનો ટુકડો ધીમેથી નીચે મૂકી દીધો.
તેના હોઠ પર હળવું સ્મિત હતું...
પણ આંખોમાં હજુ પણ ક્યાંક સૂરજની અધૂરી યાદ ઝળહળી રહી હતી.
એની નજર હવે બાજુમાં પડેલા અરીસાના બીજા એક કાચના ટુકડા પર ગઈ...
અને તેણે ધીમેથી તેને હાથમાં ઉઠાવી લીધો...
ક્રમશઃ
Comments
Post a Comment