અરીસાની પેલે પાર...
ભાગ – ૫ : નવા સંબંધો, નવા સપનાઓ
અરીસાના એક પછી એક કાચના ટુકડા સુનૈનાના જીવનના નવા અધ્યાયો ખોલી રહ્યા હતા...
સમય પોતાની ગતિએ આગળ વધતો રહ્યો.
શાળાનું જીવન પૂરું થયું. કોલેજના દિવસો પણ યાદો બની ગયા. હવે સુનૈનાના જીવનમાં એક નવા સંબંધની શરૂઆત થવાની હતી.
ઘરમાં લગ્નની તૈયારીઓ શરૂ થઈ ગઈ હતી. દરેકના ચહેરા પર ખુશી હતી. મમ્મી દીકરીના વિદાયના વિચારથી ભાવુક થઈ જતી, તો પપ્પા મનની લાગણીઓને હાસ્ય પાછળ છુપાવવાનો પ્રયત્ન કરતા.
સુનૈનાના મનમાં પણ અનેક સપનાઓ હતાં.
એક એવું ઘર... જ્યાં તેને પ્રેમ મળે.
એક એવો જીવનસાથી... જે તેને સમજે.
એક એવો પરિવાર... જ્યાં તેને માત્ર વહુ નહીં, પરંતુ દીકરીનો પ્રેમ મળે.
થોડા જ દિવસોમાં સુનૈનાના લગ્ન ધામધૂમથી થઈ ગયા.
વિદાયની ક્ષણે જ્યારે તેણે પોતાના માતા-પિતાને ભેટી હતી, ત્યારે તેની આંખોમાંથી વહેતા આંસુઓ માત્ર વિયોગના નહોતા... એ બાળપણથી યુવાની સુધીની આખી સફરને અલવિદા કહેતા આંસુઓ હતાં.
નવા ઘરમાં સૌએ તેનું હસતાં મોઢે સ્વાગત કર્યું.
સાસુએ આરતી ઉતારી.
સસરાએ આશીર્વાદ આપ્યા.
નણંદ અને દિયરે મજાક કરીને ઘરનું વાતાવરણ હળવું બનાવી દીધું.
અને પતિએ ધીમેથી કહ્યું...
"હવે આ જ તારું ઘર છે."
આ શબ્દો સાંભળીને સુનૈનાના હોઠ પર સ્મિત આવી ગયું.
તેને લાગ્યું...
કદાચ તેના બધા સપનાઓ હવે ધીમે ધીમે સાચા થવાના છે.
પણ... વિદાય માત્ર એક દીકરીની નથી થતી...
વિદાય થાય છે તેના બાળપણની, તેની આદતોની, તેના પોતાના ઘરની અને એ ઓળખની, જેની સાથે તે વર્ષો સુધી જીવતી આવી હોય છે.
લગ્ન પછી જેમ દરેક સ્ત્રી પોતાના નવા જીવનની શરૂઆત કરે છે, તેમ સુનૈના પણ પોતાના સપનાઓ અને અસંખ્ય આશાઓ લઈને નવા ઘરની દેહળી પર આવી ઊભી રહી.
પણ ક્યારેય કોઈએ વિચાર્યું છે કે...
એક સ્ત્રી માટે કેટલું અઘરું હોય છે એક સાવ અજાણ્યા વ્યક્તિને જીવનસાથી તરીકે સ્વીકારવું?
પોતાનું તન, મન, વિશ્વાસ અને આખું જીવન તેના હાથમાં સોંપી દેવું?
પોતાના માતા-પિતાને પાછળ મૂકી, બીજા કોઈના માતા-પિતાને પોતાના માતા-પિતા સમાન પ્રેમ, માન-સન્માન અને સેવા આપવાનો પ્રયાસ કરવો...
તેમના ભાઈ-બહેનોને પોતાના પરિવાર તરીકે સ્વીકારવા...
અને જે ઘર ગઈકાલ સુધી પારકું હતું, તેને આજથી "મારું ઘર" કહીને જીવવાનું શીખી જવું...
શું આ બધું ખરેખર સહેલું છે?
કે પછી દરેક સ્ત્રી પોતાના હૃદયમાં અસંખ્ય લાગણીઓ, ડર અને પ્રશ્નો લઈને જ આ સફર શરૂ કરતી હોય છે?
કદાચ...
લગ્ન માત્ર બે વ્યક્તિઓનો સંબંધ નથી.
તે એક સ્ત્રીના જીવનની સૌથી મોટી પરીક્ષા પણ છે—જેમાં તે દરરોજ નવા સંબંધોને નિભાવતાં નિભાવતાં, પોતાની ઓળખને પણ સાચવી રાખવાનો પ્રયાસ કરતી રહે છે.
જીવન હંમેશા આપણે વિચારીએ એવું નથી હોતું.
સમયની સાથે સંબંધોની વ્યાખ્યા પણ બદલાય છે.
અપેક્ષાઓ વધે છે.
જવાબદારીઓ વધે છે.
અને ઘણી વાર...
પોતાની ઓળખ ધીમે ધીમે જવાબદારીઓના ભાર નીચે દબાવા લાગે છે.
અરીસામાં રહેલી નૈના જાણે ધીમેથી સ્મિત કરીને બોલી...
"સુનૈના... દરેક છોકરી લગ્નના દિવસે નવા ઘરમાં પ્રવેશ કરે છે, પણ ઘણી વાર તે જ દિવસે પોતાની જાતથી થોડું દૂર પણ જવા લાગે છે... હવે તારી સાચી પરીક્ષા શરૂ થવાની છે."
સુનૈનાએ ફરી એક વાર અરીસાના તૂટેલા ટુકડાઓ તરફ જોયું...
આગળ દેખાતું પ્રતિબિંબ હવે માત્ર એક નવવધૂનું નહોતું...
એ એક એવી સ્ત્રીનું હતું, જે હજુ જીવનના અસંખ્ય અનુભવોમાંથી પસાર થવાની હતી...
ક્રમશઃ
Comments
Post a Comment