અરીસાની પેલે પાર...
ભાગ – ૫ : નવા સંબંધો, નવા સપનાઓ
અરીસાના એક પછી એક કાચના ટુકડા સુનૈનાના જીવનના નવા અધ્યાયો ખોલી રહ્યા હતા...
સમય પોતાની ગતિએ આગળ વધતો રહ્યો.
શાળાનું જીવન પૂરું થયું. કોલેજના દિવસો પણ યાદો બની ગયા. હવે સુનૈનાના જીવનમાં એક નવા સંબંધની શરૂઆત થવાની હતી.
કોલેજની યાદો સાથે સુનૈનાએ પોતાના જીવનની કેટલીક એવી લાગણીઓને પણ મનના એક ખૂણામાં દફનાવી દીધી હતી, જેને કદાચ હવે ક્યારેય શબ્દો મળવાના નહોતા.
" અને કદાચ આ ફક્ત એક સુનૈનાની વાત નથી, એવી અનેક સુનૈના હશે, જે પોતાનો પ્રેમ ખુદ પોતાના મમ્મી પપ્પાને કહેતા પણ ખચકાય છે. અને કોઈક વાર તો એ જેને પ્રેમ કરે છે, તેને પણ આ વાત કહી શકતી નથી. "
અને હવે આખરે સુનૈના પોતાના પ્રથમ પ્રેમ સૂરજની મીઠી યાદોને હૃદયમાં સમેટીને, તેને ભૂલી જવાનો પ્રયાસ કરતાં કરતાં નવા જીવન તરફ આગળ વધી રહી હતી.
સુનૈનાને અત્યારે તો ખબર ન હતી, કે જીવનની સફરમાં ફરી ક્યારેય તેની મુલાકાત સૂરજ સાથે થશે પણ કે નહીં...
અને સાચું કહીએ તો, હવે તે આ વિશે વધુ વિચારવા પણ માંગતી નહોતી.
અને સમય તેના માટે જીવનનો એક નવો અધ્યાય લખવા તૈયાર હતો.
ઘરમાં લગ્નની તૈયારીઓ શરૂ થઈ ગઈ હતી... દરેકના ચહેરા પર ખુશી હતી. મમ્મી દીકરીના વિદાયના વિચારથી ભાવુક થઈ જતી, તો પપ્પા મનની લાગણીઓને હાસ્ય પાછળ છુપાવવાનો પ્રયત્ન કરતા.
સુનૈનાના મનમાં પણ અનેક સપનાઓ હતાં.
એક એવું ઘર... જ્યાં તેને પ્રેમ મળે.
એક એવો જીવનસાથી... જે તેને સમજે.
એક એવો પરિવાર... જ્યાં તેને માત્ર વહુ નહીં, પરંતુ દીકરીનો પ્રેમ મળે.
થોડા જ દિવસોમાં સુનૈનાના લગ્ન ધામધૂમથી થઈ ગયા.
વિદાયની ક્ષણે જ્યારે તેણે પોતાના માતા-પિતાને ભેટી હતી, ત્યારે તેની આંખોમાંથી વહેતા આંસુઓ માત્ર વિયોગના નહોતા... એ બાળપણથી યુવાની સુધીની આખી સફરને અલવિદા કહેતા આંસુઓ હતાં.
વિદાય પહેલાં સુનૈના એક વાર ધીમા પગલે પોતાના રૂમમાં ગઈ.
દરવાજા પાસે થોડી ક્ષણ ઊભી રહી... પછી જાણે આખો રૂમ પોતાની આંખોમાં ભરી લેવા માંગતી હોય એમ તેણે એક પછી એક દરેક વસ્તુને ધ્યાનથી જોવાનું શરૂ કર્યું.
બારીમાંથી આવતો સવારનો પ્રકાશ... દીવાલ પર તેણે પોતાના હાથે બનાવેલી નાની નાની પેઇન્ટિંગ્સ... અલમારી પર ચોંટાડેલી રંગબેરંગી બટરફ્લાય... બુકશેલ્ફમાં ગોઠવેલા પુસ્તકો... પલંગની બાજુમાં પડેલું તેનું મનપસંદ કુશન... અને કપડાંની અલમારી, એના ટેડી બેર, તેની ડાયરી, તેના મનગમતાં કપડાં અને મેકઅપનો સમાન, તેનો મની બેન્ક, જેમાં એ પોતાના પૈસા સાચવતી અને જરૂર પડે ત્યારે જ વાપરતી. એવી બીજી ઘણી બધી વસ્તુઓ જેમાં તેની કેટલીય યાદો સચવાયેલી હતી.
દરેક વસ્તુ સાથે તેની જિંદગીનો કોઈ ને કોઈ પ્રસંગ જોડાયેલો હતો.
આખરે તેની નજર અરીસા પર પડી...
એ જ અરીસો... જેની સામે ઊભી રહીને તેણે કેટલીય વાર પોતાની સાથે વાતો કરી હતી. ક્યારેક હસીને... ક્યારેક રડીને... તો ક્યારેક પોતાના બધા પ્રશ્નો અને સપનાઓ એની સામે મૂકી દીધા હતા.
સુનૈના ધીમે ધીમે અરીસા પાસે ગઈ. કંપતા હાથે તેણે અરીસાને સ્પર્શ કર્યો.
આંખોમાંથી આંસુઓ વહી નીકળ્યાં.
સુનૈના જાણે એના અરીસા ની નૈના સાથે વાત કરી રહી હતી,
"આજે હું માત્ર આ ઘર છોડતી નથી... હું મારી કેટલીય યાદો અહીં જ મૂકી જઈ રહી છું."
પણ આજે નૈના પણ ચૂપ હતી.
એક ઊંડો શ્વાસ લઈને તેણે છેલ્લી વાર આખા રૂમ પર નજર ફેરવી.
પછી એ તમામ યાદોને મનની એક અદૃશ્ય ગાંઠમાં બાંધીને... પોતાના બાળપણ, પોતાની ઓળખ અને પોતાના અરીસાને પાછળ છોડી... નવા જીવન તરફ આગળ વધી ગઈ.
નવા ઘરમાં પ્રવેશ કર્યા પછી સૌના ચહેરા પર ખુશી હતી.
સાસુએ આરતી ઉતારી. સસરાએ આશીર્વાદ આપ્યા. ઘરના બધા સભ્યોએ હસતાં હસતાં તેનું સ્વાગત કર્યું.
થોડી વારમાં તે પોતાના નવા રૂમમાં એકલી આવી.
ધીમે ધીમે તેણે રૂમમાં નજર ફેરવી.
નવો પલંગ... નવી અલમારી... નવી બારી... નવા પડદા... દીવાલ પર નવી તસવીરો...
તેણે દરેક વસ્તુને હળવેથી સ્પર્શ કરીને જાણે તેને પોતાનું બનાવવાનો પ્રયાસ કર્યો.
પણ...
કંઈક ખૂટતું હતું.
આ રૂમ સુંદર હતો... પણ હજુ પોતાનો લાગતો નહોતો.
તેની આંખો અજાણતાં જ કોઈ ઓળખીતો ચહેરો શોધવા લાગી.
અને એ જ ક્ષણે તેને પોતાનો જૂનો રૂમ યાદ આવ્યો... પોતાની બુકશેલ્ફ... દીવાલ પરની બટરફ્લાય... પોતાની અલમારી... અને સૌથી વધુ...
પોતાનો અરીસો...
જે દરરોજ તેની વાતો સાંભળતો હતો.
આજે પહેલી વાર તેને સમજાયું...
ઘર બદલવું સહેલું હોય છે, પણ પોતાના અસ્તિત્વ સાથે જોડાયેલી યાદોને પાછળ મૂકી આગળ વધવું એટલું સહેલું નથી.
"થોડી વારમાં સુનૈનાના પતિએ હળવેથી તેનો હાથ પકડીને કહ્યું...આજથી આ ઘર તારું જ છે..."
આ શબ્દો સાંભળીને સુનૈનાના હોઠ પર સ્મિત આવી ગયું.
તેને લાગ્યું...
કદાચ તેના બધા સપનાઓ હવે ધીમે ધીમે સાચા થવાના છે.
પણ... વિદાય માત્ર એક દીકરીની નથી થતી...
વિદાય થાય છે તેના બાળપણની, તેની આદતોની, તેના પોતાના ઘરની અને એ ઓળખની, જેની સાથે તે વર્ષો સુધી જીવતી આવી હોય છે.
લગ્ન પછી જેમ દરેક સ્ત્રી પોતાના નવા જીવનની શરૂઆત કરે છે, તેમ સુનૈના પણ પોતાના સપનાઓ અને અસંખ્ય આશાઓ લઈને નવા ઘરની દેહળી પર આવી ઊભી રહી.
પણ ક્યારેય કોઈએ વિચાર્યું છે કે...
એક સ્ત્રી માટે કેટલું અઘરું હોય છે એક સાવ અજાણ્યા વ્યક્તિને જીવનસાથી તરીકે સ્વીકારવું?
પોતાનું તન, મન, વિશ્વાસ અને આખું જીવન તેના હાથમાં સોંપી દેવું?
પોતાના માતા-પિતાને પાછળ મૂકી, બીજા કોઈના માતા-પિતાને પોતાના માતા-પિતા સમાન પ્રેમ, માન-સન્માન અને સેવા આપવાનો પ્રયાસ કરવો...
તેમના ભાઈ-બહેનોને પોતાના પરિવાર તરીકે સ્વીકારવા...
અને જે ઘર ગઈકાલ સુધી પારકું હતું, તેને આજથી "મારું ઘર" કહીને જીવવાનું શીખી જવું...
શું આ બધું ખરેખર સહેલું છે?
કે પછી દરેક સ્ત્રી પોતાના હૃદયમાં અસંખ્ય લાગણીઓ, ડર અને પ્રશ્નો લઈને જ આ સફર શરૂ કરતી હોય છે?
કદાચ...
લગ્ન માત્ર બે વ્યક્તિઓનો સંબંધ નથી.
તે એક સ્ત્રીના જીવનની સૌથી મોટી પરીક્ષા પણ છે—જેમાં તે દરરોજ નવા સંબંધોને નિભાવતાં નિભાવતાં, પોતાની ઓળખને પણ સાચવી રાખવાનો પ્રયાસ કરતી રહે છે.
જીવન હંમેશા આપણે વિચારીએ એવું નથી હોતું.
સમયની સાથે સંબંધોની વ્યાખ્યા પણ બદલાય છે.
અપેક્ષાઓ વધે છે.
જવાબદારીઓ વધે છે.
અને ઘણી વાર...
પોતાની ઓળખ ધીમે ધીમે જવાબદારીઓના ભાર નીચે દબાવા લાગે છે.
અરીસામાં રહેલી નૈના જાણે ધીમેથી સ્મિત કરીને બોલી...
"સુનૈના... દરેક છોકરી લગ્નના દિવસે નવા ઘરમાં પ્રવેશ કરે છે, પણ ઘણી વાર તે જ દિવસે પોતાની જાતથી થોડું દૂર પણ જવા લાગે છે... હવે તારી સાચી પરીક્ષા શરૂ થવાની છે."
સુનૈનાએ ફરી એક વાર અરીસાના તૂટેલા ટુકડાઓ તરફ જોયું...
"એ હવે માત્ર નવવધૂનું પ્રતિબિંબ નહોતું...
એ એક એવી સ્ત્રીનું પ્રતિબિંબ હતું, જેને હજુ જીવનના અસંખ્ય સંઘર્ષો, ત્યાગ, પ્રેમ અને આત્મશોધની સફરમાંથી પસાર થવાનું હતું..."
અરીસામાં રહેલી નૈનાના શબ્દો જાણે હજુ પણ તેના મનમાં ગુંજી રહ્યા હતા...
એક ઊંડો શ્વાસ લઈને તેણે બાજુમાં પડેલો બીજો એક કાચનો ટુકડો હાથમાં ઉઠાવ્યો.
તેની નજર એ બીજા કાચના ટુકડામાં પડી...
ફરી એક વાર સમયના પડદા ધીમે ધીમે ખૂલવા લાગ્યા...
તેની આંખો સામે જીવનનું એક વધુ અધ્યાય જીવંત બનવા લાગ્યું...
અને સુનૈના ફરી એક વાર પોતાની જ યાદોની સફરમાં આગળ વધવા લાગી...
ક્રમશઃ
Comments
Post a Comment