અરીસાની પેલે પાર…
ભાગ – ૧
સુનૈના આજે ખૂબ થાકી ગઈ હતી.
આખો દિવસ જાણે ઘરના કામમાં જ પસાર થઈ ગયો હતો. સવારથી સાંજ સુધી એક પછી એક કામ. રસોડું, વાસણો, કપડાં, ઘરની સફાઈ, ઘરના દરેક સભ્યની જરૂરિયાતો…
કામ પૂરું થવાનું નામ જ લેતું નહોતું.
આજે ઘરમાં કોઈ નહોતું.
થોડીવાર માટે તેને લાગ્યું હતું કે હવે તે આરામથી બેસી શકે છે. કદાચ એક કપ ચા લઈને પોતાના રૂમમાં શાંતિથી બેસી રહે. કોઈ તેને બોલાવનાર નહીં હોય, કોઈની કોઈ માંગ નહીં હોય.
પણ…
સુનૈના એવી સ્ત્રી હતી જ નહીં, જે ઘરમાં કોઈ વસ્તુ અસ્તવ્યસ્ત જોઈને આરામથી બેસી શકે.
ઘરમાં કોઈ ન હોય ત્યારે પણ તે ઘર ગોઠવ્યા વગર બેસી શકતી નહીં.
એટલે થાકેલી હોવા છતાં તેણે ફરી એકવાર આખું ઘર ગોઠવવાનું શરૂ કર્યું.
સુનૈનાનું ઘર મોટું હતું.
ઘરમાં પ્રવેશતાં જ એક વિશાળ દીવાનખાનું આવતું. ડાબી બાજુ એક મોટો સોફાસેટ હતો, જેની સામે એક મોટું ટીવી મૂકેલું હતું.
દરરોજ રાત્રે પરિવારના બધા સભ્યો અહીં ભેગા થતા. કોઈ ટીવી જોતું, તો કોઈ પોતાની સાથે લાવેલું કામ કરતું. પણ જ્યારે કોઈનો મનપસંદ કાર્યક્રમ આવતો, ત્યારે બધા એકસાથે ટીવી સામે બેસી જતા.
અને ત્યારે સુનૈના બધાની વચ્ચે દોડતી રહેતી.
કોઈ માટે ચા…
કોઈ માટે નાસ્તો…
કોઈ માટે પોપકોર્ન…
તો કોઈ માટે ગરમાગરમ ભજીયા.
આ બધું પણ તે ક્યારેય કોઈ ફરિયાદ વિના કરતી.
કારણ કે સુનૈના એવી જ હતી.
કદાચ આજની દરેક સ્ત્રી આવું કરી શકે એવું નથી. પણ સુનૈના માટે પરિવારની ખુશી જ તેની પોતાની ખુશી હતી.
અને કદાચ…
આ જ વાત સુનૈનાને બધાથી ખાસ બનાવતી હતી.
ટીવીની સામે કાચનું એક નાનું ટેબલ હતું. ટેબલ પર હંમેશાં તાજાં ફૂલોનો એક નાનો ગુલદસ્તો રહેતો.
દીવાનખાનાની સામેની દીવાલ પર પરિવારના કેટલાંક જૂના ફોટોગ્રાફ્સ લગાવેલા હતા.
એક ફોટામાં સુનૈના અને તેના પતિ લગ્નના વસ્ત્રોમાં હતાં.
બીજા ફોટામાં આખો પરિવાર સાથે ઊભો હતો.
અને એક ફોટો એવો હતો, જેને સુનૈના ઘણી વાર જોયા કરતી…
પણ એ ફોટો જોતી વખતે તેના ચહેરા પર હંમેશાં કંઈક બદલાઈ જતું.
જાણે એ ફોટા સાથે તેની કોઈ જૂની યાદ જોડાયેલી હોય.
દીવાનખાનાની જમણી બાજુ રસોડું હતું.
રસોડું પણ સુનૈનાની જેમ જ વ્યવસ્થિત હતું.
દરેક ડબ્બો પોતાની જગ્યાએ.
દરેક વાસણ પોતાની જગ્યાએ.
મસાલાના ડબ્બા એક જ લાઇનમાં ગોઠવાયેલા.
ચાની બરણી એક ખૂણામાં.
અને બારીની પાસે એક નાનું મંદિર.
હા…
ઘરમાં એક અલગ નાનું મંદિર પણ હતું.
સવારની શરૂઆત સુનૈના ઘણીવાર ત્યાં દીવો પ્રગટાવીને કરતી.
મંદિરમાં ભગવાનની મૂર્તિઓની બાજુમાં એક નાનકડી ચાંદીની ઘંટડી હતી.
અને ઘંટડીની નીચે એક જૂનો ફોટો.
સુનૈના એ ફોટા તરફ ભાગ્યે જ નજર કરતી.
પણ જ્યારે કરતી…
ત્યારે થોડીવાર માટે ચૂપ થઈ જતી.
રસોડાની પાછળ એક નાનો મહેમાનખંડ હતો.
ઘરમાં મહેમાનો આવે ત્યારે એ રૂમ ઉપયોગમાં આવતો.
મહેમાનખંડની બાજુમાં ઉપર જતી સીડી હતી.
ઉપરની માળે સૌથી પહેલા તેના સાસુ-સસરાનો રૂમ હતો.
તેમની બાજુમાં તેના જેઠનો રૂમ હતો.
અને તેની બાજુમાં…
સુનૈના અને તેના બાળકોનો રૂમ.
આ ઘર માત્ર ઈંટો અને દીવાલોથી બનેલું નહોતું.
આ ઘરમાં ઘણા લોકો રહેતા હતા.
ઘણા સંબંધો રહેતા હતા.
ઘણી વાતો રહેતી હતી.
ઘણું હાસ્ય…
અને કદાચ ઘણું બધું એવું પણ…
જે ક્યારેય કોઈની સામે બોલાયું નહોતું.
સુનૈનાના સાસુ-સસરા ઉંમરલાયક હતા.
તેના જેઠ પોતાના કામમાં વ્યસ્ત રહેતા અને જેઠાણી એક સ્કૂલમાં શિક્ષિકા હતી.
સુનૈનાના જેઠ અને જેઠાણીનાં પ્રેમલગ્ન થયાં હતાં.
લગ્ન પહેલાં જ જેઠાણીએ સ્પષ્ટ કહી દીધું હતું કે લગ્ન પછી પણ તે પોતાની નોકરી ચાલુ રાખશે અને સ્કૂલમાં શિક્ષિકા તરીકે કામ કરશે.
પરિવારે આ વાતને સ્વીકારી હતી.
અને તેનું એક મોટું કારણ હતું સુનૈનાના જેઠનો પોતાની પત્ની પ્રત્યેનો પ્રેમ.
તેઓ તેને ખૂબ પ્રેમ કરતા હતા.
એટલો કે જો તેમની પસંદની છોકરી સાથે લગ્ન ન થાય, તો તેઓ આખી જિંદગી લગ્ન નહીં કરે—એવી વાત તેઓ ઘણીવાર કહેતા.
સુનૈનાનો એક નાનો દિયર પણ હતો.
તેની પત્ની એટલે કે સુનૈનાની દેરાણી પણ ખૂબ જ પ્રેમાળ હતી.
બંને નોકરી કરતા હતા.
તેમને બે બાળકો હતાં.
ઘરમાં સૌથી વધુ હાસ્ય જો કોઈના કારણે ગુંજતું હોય તો એ બંનેના કારણે.
દિયર અને દેરાણી બંને સુનૈનાને ખૂબ સમજતા.
સુનૈના કંઈ બોલે એ પહેલાં જ ઘણીવાર બંને સમજી જતા કે તેના મનમાં શું ચાલી રહ્યું છે.
સુનૈના માટે તેઓ માત્ર દિયર અને દેરાણી નહોતાં.
તેઓ તેના ખૂબ જ લાડકા હતાં.
બંને ઘણીવાર તેને ચીડવતા.
મજાક કરતા.
ક્યારેક તો બંને સાથે મળીને સુનૈનાની એવી મજાક કરતા કે તે ગુસ્સો કરવાનો પ્રયત્ન કરતી અને પછી પોતે જ હસી પડતી.
અને જ્યારે પણ સુનૈનાને કોઈ વાતનું દુઃખ થતું…
ત્યારે સૌથી પહેલા બંને તેની બાજુમાં ઊભા રહેતા.
દિયર : "ભાભી, તમે ચિંતા ન કરો. અમે છીએ ને!"
આ બે શબ્દો સુનૈના માટે ઘણીવાર કોઈ દવાથી ઓછા નહોતા.
પણ આજે…
ઘરમાં કોઈ નહોતું.
ન પતિ.
ન જેઠ.
ન જેઠાણી.
ન દિયર.
ન દેરાણી.
ન બાળકો.
ન સાસુ-સસરા.
આખું ઘર જાણે સુનૈનાની રાહ જોઈ રહ્યું હતું.
ઘરનું બધું કામ પૂરું કરીને તેણે એક લાંબો શ્વાસ લીધો.
સુનૈના : "હવે હું થોડીવાર બેસીશ."
તે પોતાના રૂમ તરફ ચાલી.
રૂમમાં પ્રવેશતાં જ તેની નજર ઘડિયાળ પર પડી.
ટિક…
ટિક…
ટિક…
દીવાલ પરની ઘડિયાળ સતત ચાલી રહી હતી.
રૂમની એક બાજુ મોટી અલમારી હતી.
અલમારીની સામે પલંગ હતો.
પલંગની બાજુમાં બાલ્કની તરફ જતો દરવાજો હતો.
બાલ્કનીની બાજુમાં એક નાનું ટેબલ હતું.
ટેબલ પર કેટલીક પુસ્તકો હતી.
એક નાની ફૂલદાની હતી.
અને…
ફૂલદાનીની બાજુમાં…
એક મોટો અરીસો હતો.
સુનૈનાએ રૂમમાં નજર કરી.
તેના પતિ અને બાળકો રૂમને ફરી એકવાર અસ્તવ્યસ્ત કરીને ગયા હતા.
કપડાં આમતેમ પડ્યાં હતાં.
કેટલીક વસ્તુઓ પલંગ પર હતી, તો કેટલીક ખુરશી પર.
એક પણ વસ્તુ પોતાની જગ્યાએ નહોતી.
આ વાત સુનૈનાને બિલકુલ ગમતી નહોતી.
તે થાકેલી હતી, છતાં તરત જ રૂમ ગોઠવવા લાગી.
એક પછી એક કપડાં ઉઠાવીને પોતાની જગ્યાએ મૂકવા લાગી.
પલંગ વ્યવસ્થિત કર્યો.
ટેબલ ગોઠવ્યું.
ખુરશી પર પડેલાં કપડાં અલમારીમાં મૂક્યાં.
થોડીવારમાં આખો રૂમ ફરી એકવાર સુનૈનાની જેમ વ્યવસ્થિત થઈ ગયો.
પણ આ બધું કરતાં કરતાં તેના પગ ખૂબ થાકી ગયા હતા.
સુનૈના ધીમા પગલે અરીસાની સામે જઈને ઊભી રહી.
પહેલા તેણે અરીસાની સારી રીતે સફાઈ કરી.
પછી અરીસાની સામે જોઈને હસતાં હસતાં બોલી—
સુનૈના : "વાહ! આજે તો તું એકદમ ચમકી ગઈ, નૈના. જો હું તારું આટલું ધ્યાન રાખું છું, તો તારે પણ મારું ધ્યાન રાખવાનું છે. મારો મિત્ર બનીને… મારો પડછાયો બનીને… મારી રાજદાર બનીને."
આટલું કહીને તે થોડીવાર પોતાની જાતને ઉપરથી નીચે સુધી ધ્યાનથી જોતી રહી.
પછી તેણે પોતાના ચહેરાને ધ્યાનથી જોયો.
વાળ અસ્તવ્યસ્ત હતા.
સાડીનો પાલવ એક બાજુથી સરકી ગયો હતો.
ચહેરા પર થાક સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.
આંખોની નીચે કાળા કુંડાળા હતાં.
ચહેરા પર ઉંમરની કરચલીઓ દેખાતી હતી.
સુનૈનાએ અરીસામાં પોતાની જાતને જોઈને કહ્યું—
સુનૈના : "હે ભગવાન! આજે તો મારી હાલત જોઈ છે? એકદમ કામવાળી બાઈ જેવી લાગી રહી છું."
અરીસામાં ઊભેલી સ્ત્રી કંઈ બોલી નહીં.
સુનૈનાએ ભ્રમર ચડાવી.
સુનૈના : "હવે તું કંઈ બોલવાની નથી?"
થોડી ક્ષણ પછી તેણે પોતે જ હસીને કહ્યું—
નૈના : "હું શું બોલું? તું મારી વાત ક્યારેય સાંભળે છે ક્યાં?"
સુનૈના તરત જ અરીસામાં જોઈને હસી પડી.
સુનૈના : "નૈના! તું ફરી શરૂ થઈ ગઈ?"
નૈના : "હા, કારણ કે તું સુધરતી નથી."
સુનૈના : "હું બહુ સારી છું."
નૈના : "હા, એ તો તું આખો દિવસ પોતાને જ કહેતી રહે છે."
સુનૈના ખડખડાટ હસી પડી.
સુનૈના : "તને ખબર છે ને, તારા સિવાય મારી સાથે આ રીતે વાત કરવાની કોઈની હિંમત નથી."
નૈના : "કારણ કે તારા ઘરમાં બધા તને ખૂબ પ્રેમ કરે છે."
સુનૈના : "હા… કરે તો છે."
સુનૈનાના ચહેરા પર અચાનક એક નાનું સ્મિત આવ્યું.
નૈના : "તારો દિયર અને દેરાણી તો તને સૌથી વધારે લાડ કરે છે."
સુનૈના : "એ બંને છે જ એવા. બંને મારા લાડકા છે. મેં તેમને ક્યારેય મારા દિયર કે દેરાણી ગણ્યા જ નથી. તેઓ તો મારા બે સંતાન સમાન છે."
થોડીવાર રોકાઈને સુનૈના ધીમેથી બોલી—
સુનૈના : "મારો દિયર રાહુલ… જ્યારથી હું આ ઘરમાં આવી છું, ત્યારથી એ મને 'મોટી મમ્મી' કહીને બોલાવે છે. બસ, ત્યારથી જ મને મા બન્યા પહેલાં જ મા હોવાનો અહેસાસ થયો હતો. રાહુલે મને મા બન્યા પહેલાં જ માતૃત્વનો અહેસાસ કરાવી દીધો હતો. એટલે જ તો એ આ ઘરમાં મને સૌથી વધારે પ્રિય છે."
નૈના : "અને એટલે જ તું પણ તેને એટલો જ પ્રેમ કરે છે."
સુનૈના : "હા."
થોડીવાર માટે સુનૈના ચૂપ થઈ ગઈ.
પછી ધીમેથી બોલી—
સુનૈના : "નૈના… તું જાણે છે ને, એ બંને મને કેટલું સમજે છે?"
નૈના : "હા, હું જાણું છું."
સુનૈના : "મારી વાત કોઈને કહેવાની જરૂર પડતી નથી. બંને મારા ચહેરા પરથી જ સમજી જાય છે."
નૈના : "પણ તું મારી વાત તો ક્યારેય નથી સમજતી."
સુનૈનાએ તરત જ અરીસામાં જોયું.
સુનૈના : "ફરી શરૂ ન થઈ જા!"
નૈના : "હું તો વર્ષોથી તને સમજાવું છું."
સુનૈના : "શું સમજાવ્યું છે તેં મને?"
નૈના : "કે તું દરેક વાત પોતાના મનમાં ન રાખ."
સુનૈના : "હું નથી રાખતી."
નૈના : "ખોટું બોલે છે."
સુનૈનાના ચહેરા પરનું સ્મિત ધીમે ધીમે ગાયબ થઈ ગયું.
સુનૈના : "નૈના…"
નૈના : "હું સાચું કહું છું."
સુનૈના : "ચૂપ."
નૈના : "તું આખી જિંદગી બધાની વાત સાંભળતી રહી. બધાની ચિંતા કરતી રહી. બધાની ખુશી માટે જીવતી રહી."
સુનૈનાએ અરીસામાંથી નજર હટાવી.
સુનૈના : "બસ."
નૈના : "પણ ક્યારેય પોતાની વાત સાંભળી?"
સુનૈના ચૂપ રહી.
નૈના : "ક્યારેય વિચાર્યું કે તને શું જોઈએ છે?"
સુનૈના : "નૈના, મેં કહ્યું ને… બસ કર."
નૈના : "તું ગુસ્સે કેમ થાય છે?"
સુનૈના : "કારણ કે તું મને હંમેશાં એ જ વાતો યાદ કરાવે છે."
નૈના : "કારણ કે તું ભૂલી જવા માંગે છે."
આ શબ્દો સાંભળીને સુનૈના અચાનક અરીસાની સામે ફરી ઊભી રહી.
તેની આંખોમાં ગુસ્સો હતો.
સુનૈના : "હા! ભૂલી જવા માંગુ છું!"
નૈના : "શું?"
સુનૈના : "બધું!"
નૈના : "બધું શું?"
સુનૈના : "તું કેમ નથી સમજતી?"
નૈના : "હું તો તને સૌથી વધારે સમજું છું."
સુનૈના : "તું મને સમજતી નથી!"
તેનો અવાજ હવે ઊંચો થઈ ગયો હતો.
નૈના : "સુનૈના…"
સુનૈના : "ચૂપ!"
થોડી ક્ષણ માટે બંને વચ્ચે મૌન છવાઈ ગયું.
સુનૈના જાણે કોઈથી રિસાઈ ગઈ હોય તેમ અરીસાની સામે પીઠ કરીને ઊભી રહી ગઈ.
થોડીવાર પછી તે પલટી.
ત્યારબાદ અરીસામાં પોતાની જ આંખોમાં જોઈને ધીમેથી બોલી—
સુનૈના : "તું જ તો મારી સૌથી મોટી મુશ્કેલી છે."
નૈના : "હું?"
**સુનૈના : "હા, તું!"
નૈના : "પણ હું તો તારી પોતાની છું."
સુનૈના : "એ જ તો મારી ભૂલ છે."
નૈના ચૂપ થઈ ગઈ.
સુનૈનાએ બાજુમાં પડેલી ફૂલદાની તરફ જોયું.
તેના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા.
નૈના : "સુનૈના… શું કરે છે?"
સુનૈનાએ ફૂલદાની હાથમાં ઉપાડી.
નૈના : "મને ખબર છે તું ગુસ્સામાં છે."
સુનૈના : "ચૂપ!"
નૈના : "પણ અરીસો તોડી નાખવાથી કંઈ બદલાશે નહીં."
સુનૈના અરીસાની સામે ઊભી રહી.
સુનૈના : "મને તારો ચહેરો નથી જોવો!"
નૈના : "પણ એ ચહેરો તારો જ છે."
સુનૈનાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
સુનૈના : "ચૂપ!"
નૈના : "તું મારાથી ભાગી શકે છે, પણ પોતાની જાતથી નહીં. આજે ભલે તું ગુસ્સામાં મને તોડી નાખે, પણ હું તો તારી અંદર જ છું. તું મારાથી ક્યારેય છૂટકારો મેળવી નહીં શકે. અરીસો તૂટશે તો હું કદાચ ચૂપ થઈ જઈશ, પણ મારી સાથે તારી બધી વાતો પણ બંધ થઈ જશે. પછી તારી સાથે વાત કોણ કરશે? તું તારા મનની વાત કોને કહેશે?"
સુનૈના આજે કોઈ પણ રીતે અરીસામાં છુપાયેલી નૈનાની વાત સાંભળવા તૈયાર નહોતી.
નૈના : "ફરી એક વાર વિચાર કરી જો. મારા વગર તારી જિંદગીનો કોઈ મતલબ જ નહીં રહે."
આજે સુનૈના ખબર નહીં કેમ, પણ અરીસાની અંદર છુપાયેલી નૈનાની કોઈ વાત સાંભળવા તૈયાર જ નહોતી.
અને…
આખરે આટલી નાની વાતમાં પણ સુનૈનાએ ગુસ્સામાં ફૂલદાની અરીસા તરફ ફેંકી.
ધડામ!
અરીસો એક જોરદાર અવાજ સાથે તૂટી ગયો.
અરીસાના ટુકડાઓ જમીન પર વિખેરાઈ ગયા.
સુનૈના સ્તબ્ધ ઊભી રહી.
તેના પગ પાસે અરીસાનો એક ટુકડો પડ્યો હતો.
તેણે નીચે જોયું.
એ ટુકડામાં…
નૈના ઊભી હતી.
સુનૈનાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
તે ધીમેથી જમીન પર બેસી ગઈ.
સુનૈના : "નૈના…"
અરીસાના ટુકડામાંથી કોઈ જવાબ આવ્યો નહીં.
સુનૈના : "હવે તું મારી સાથે વાત નહીં કરે?"
મૌન.
સુનૈનાએ આંખો બંધ કરી.
પણ નૈનાનો અવાજ હજુ પણ તેના કાનમાં સંભળાતો હતો.
નૈના : "તું મારી વાત ક્યારેય સાંભળતી નથી, સુનૈના…"
સુનૈનાએ આંખો ખોલી.
અરીસો તૂટી ગયો હતો.
જમીન પર કાચના અસંખ્ય ટુકડાઓ વિખેરાયેલા પડ્યા હતા.
સુનૈના ધીમેથી નીચે બેસી ગઈ.
તેની નજર સામે પડેલા એક કાચના ટુકડા પર પડી.
તેમાં તેને પોતાની આંખો દેખાઈ.
આંખોમાં આંસુ હતાં.
તેણે ધીમેથી બીજો ટુકડો હાથમાં લીધો.
પણ…
આ વખતે નૈના નહોતી.
સુનૈના થોડીવાર એ કાચના ટુકડાને જોતાં રહી.
સુનૈના : "નૈના…?"
કોઈ જવાબ નહીં.
તેને લાગ્યું કદાચ નૈના ગુસ્સે થઈ ગઈ હશે.
સુનૈના : "નૈના… મારી સાથે વાત કર."
મૌન.
સુનૈનાએ ફરી આજુબાજુ જોયું.
સુનૈના : "નૈના… તું ક્યાં છે?"
પણ આજે…
નૈના ચૂપ હતી.
સાવ ચૂપ.
જે નૈના થોડા સમય પહેલાં સુધી તેની સાથે ઝઘડી રહી હતી…
જે તેને સમજાવી રહી હતી…
જે તેને કહી રહી હતી કે—
"તું મારાથી ભાગી શકે છે, પણ પોતાની જાતથી નહીં…"
એ નૈના આજે ક્યાંય નહોતી.
અરીસો તૂટી ગયો હતો.
જમીન પર કાચના નાના-નાના ટુકડા વિખેરાયેલા પડ્યા હતા.
એક કાચના ટુકડામાં સુનૈનાની આંખો દેખાતી હતી.
બીજા ટુકડામાં તેના વિખરાયેલા વાળ.
એક ટુકડામાં તેના હોઠ.
બીજા ટુકડામાં તેનો ગાલ.
એક ટુકડામાં તેનો હાથ.
એક ટુકડામાં તેની સાડીની અલગ-અલગ ભાત દેખાતી હતી.
એક ટુકડામાં તેના માથાની બિંદી.
એક ટુકડામાં તેના માથા પરનું સિંદૂર.
અને એક ટુકડામાં…
તેની આંખોમાંથી પડતાં આંસુ.
જાણે સુનૈનાની આખી જિંદગી પણ એ કાચના ટુકડાઓની જેમ જમીન પર વિખેરાઈ ગઈ હતી.
પણ નૈના…
હજી પણ ત્યાં જ હતી.
કારણ કે નૈના કોઈ બીજી સ્ત્રી નહોતી.
નૈના…
સુનૈનાની પોતાની પરછાઈ હતી.
એ પરછાઈ, જેની સાથે સુનૈના દિવસમાં કેટલીય વાર વાત કરતી.
ક્યારેક હસતી.
ક્યારેક ઝઘડતી.
ક્યારેક રડતી.
અને ક્યારેક…
એ જ પરછાઈને પોતાની સૌથી સારી સખી માનીને પોતાના દિલની એવી વાતો કહેતી…
જે દુનિયાના કોઈ માણસને કહી શકી નહોતી.
નૈના તેની સખી હતી.
તેની પરમ મિત્ર હતી.
તેની રાજદાર હતી.
તેના દિલની ધડકન હતી.
તેના મનમાં આવતા દરેક વિચારની સાક્ષી હતી.
નૈના…
સુનૈના માટે બધું જ હતી.
પણ આજે પહેલી વાર…
સુનૈનાએ નૈનાને પોતાનાથી અલગ કરવાની કોશિશ કરી હતી.
અને અરીસો તોડી નાખ્યો હતો.
સુનૈનાએ ફરી એકવાર કાચના ટુકડામાં જોયું.
આ વખતે તેને પોતાનો ચહેરો દેખાયો.
માત્ર પોતાનો ચહેરો.
ન કોઈ નૈના…
ન કોઈ અવાજ…
ન કોઈ સવાલ…
ન કોઈ જવાબ.
સુનૈના અચાનક ખૂબ જ એકલી થઈ ગઈ.
આખું ઘર ખાલી હતું.
રૂમ ખાલી હતો.
અરીસો ખાલી હતો.
અને…
તેનું મન પણ ખાલી થઈ ગયું હતું.
પણ શું અરીસો તૂટવાથી…
પરછાઈ પણ તૂટી શકે?
કદાચ નહીં.
કારણ કે અરીસો તો માત્ર કાચ હતો.
સુનૈના પોતાનું બાળપણ નીચે પડેલા એક કાચ ના ટુકડા માં જોઈ રહી હતી,
જ્યારે તે ફક્ત ૮ કે ૯ વર્ષ ની જ હતી...સુનૈના ના બાળપણ ની કહાની,
સુનૈના નીચે પડેલા કાચના એક ટુકડામાં પોતાનું બાળપણ જોઈ રહી હતી.
એ બાળપણ… જેમાં સુનૈના માત્ર આઠ કે નવ વર્ષની એક નાની બાળકી હતી.
એ બાળપણ… જ્યાંથી તેની અંદરની નૈનાની કહાની શરૂ થઈ હતી.
સુનૈનાની આંખો સામે જાણે ભૂતકાળના બંધ દરવાજા ધીમે ધીમે ખુલવા લાગ્યા.
આજે પહેલી વાર તેને સમજાવાનું હતું કે… નૈના તેના જીવનમાં ક્યારે આવી હતી?
તેની સાથે કેમ રહેતી હતી?
અને સૌથી મોટો સવાલ…
સુનૈના પોતાના જીવનથી એટલી દૂર કેમ થઈ ગઈ હતી કે તેને પોતાની જ પરછાઈ સાથે વાત કરવી પડતી હતી?
સાચી કહાની તો…
હવે શરૂ થવાની હતી.
સુનૈનાના બાળપણની કહાની…
જ્યારે તે માત્ર આઠ કે નવ વર્ષની નાનકડી બાળકી હતી.
ક્રમશઃ…
Comments
Post a Comment